تشکیل ادرار و تخلیه آن – مراحل و عوامل تنظیمی به زبان ساده

مطالب مجله فرادرس را در جستجوی گوگل سریعتر ببینید
تشکیل ادرار چیست ؟
- «تراوش» (Filtration)
- «بازجذب» (Reabsorption)
- «ترشح» (Secretion)
تراوش
بازجذب
بازگشت مواد ترشح شده در لوله نفرونی به خون، بازجذب نام دارد. حدود ۹۹٪ از مواد ترشح شده، در این فرایند و بهوسیله انتقال فعال یا غیرفعال به خون برمیگرند.
ترشح
ادرار چیست؟
ادرار مایع یا نیمهجامدی از مواد غیرقابل استفاده بدن و حاصل متابولیسم یا مواد سمی است که در کلیه ساخته میشود و مثانه آن را تخلیه میکند. ترکیب ادارار، میزان نیاز بدن به آب را نشان میدهد. ادرار طبیعی از ۹۵ درصد آب و ۵ درصد مواد جامد با ترکیب زیر تشکیل شده است.
- اوره
- نمکهای معدنی
- کراتینین
- ترکیبات رنگی
- ترکیبات غیرمعمول

تخلیه ادرار چگونه است ؟
تخلیه ادرار، فرایند خروج ادرار از بدن بهوسیله مثانه است. سیستم تخلیه ادرار در انسان از قسمتهای زیر تشکیل میشود.
- دو کلیه
- دو میزنای
- مثانه
- میزراه
- ذخیره ادرار: مثانه اندامی بالنشکل و ماهیچهای است که ادرار را ذخیره میکند. اسفنکترهای حلقوی میزراه در انتهای مثانه، جلوی نشست ادرار را میگیرند.
- دفع ادرار: پس از پرشدن مثانه، اعصاب دیواره آن تحریک و ادرار تخلیه میشود. گیرندههای مثانه به اعصاب مرکزی پیام میفرستند و پاسخ این پیام، تحریک انقباض دیواره مثانه است. سپس ادرار با بازشدن دریچه میزراه از بدن خارج میشود.
نفرون چیست ؟
«نفرونها» (Nephron) یا گُردیزه، واحدهای عملکردی کلیه هستند و در هر کلیه میلیونها واحد از آنها وجود دارد. این ساختارهای میکروسکوپی شامل کپسول و مجاری میشوند. دو نوع نفرون در کلیه انسان وجود دارد.
- «نفرونهای قشری» (Cortical Nephrons): این نفرونها در قشر کلیه قرار دارند و ساختارهای کوتاهی هستند که حدود ۸۰٪ نفرونهای کلیه را تشکیل میدهند.
- «نفرون جنبی میانی» (Juxtamedullary Nephrons): این نفرونها قوس هنله طولانی دارند و وارد «بخش میانی کلیه» (Renal Medulla) میشوند. تنها ۲۰٪ از کل نفرونهای هر کلیه از این نوع هستند.

کپسول
- ناحیه خارجی
- غشای پایه گلومرولی
- پودوسیتها
ناحیه خارجی
غشای پایه گلومرولی
- «لامینین» (Laminin)
- کلاژن IV
- «پروتئینهای نیدوژن» (Nidogen Proteins)
- آگرین (پروتئوگلایکانِ هپارین سولفات)
پودوسیتها

سرعت پالایش گلومرولی

تنظیم سرعت پالایش گلومرولی
تغییر فشار خون در طول روز طبیعی است، اما اگر این فشار بر فیلتراسیون گلومرولی اثر بگذارد، فرد دچار آسیبهای زیادی میشود. برای جلوگیری از این آسیبها بدن به دو نوع مکانسیم تنظیمی مجهز شده است.
- «دروناندامی» (Intrinsic): تنظیم دروناندامی یا خودتنظیمی کلیه، به فرایندی گفته میشود که طی آن کلیه با منقبض یا منبسط کردن سرخرگ آوران، فشار خون ورودی را تنظیم میکند. این تنظیم تنها در صورت ابتلا به بیماریهای کلیوی دچار اختلال میشود.
- «خارج اندامی» (Extrinsic): این نوع تنظیم میتواند تنظیم دروناندامی را خنثی کند و دو بخش عصبی و هورمونی را شامل میشود.
- کنترل عصبی: فیبرهای عصبی با تغییر قطر سرخرگ آوران، فشار خون ورودی به کلیه را تنظیم میکنند. برای نمونه، اگر مقدار زیادی خون از دست دهید و فشار شما افت زیادی داشته باشد، فیبرهای عصبی، انقباض سرخرگ آوران را تحریک میکنند و تشکیل ادرار را کاهش میدهند. اگر این واکنش اثری نداشته باشد، در مرحله بعد سیستم رنین-آنژیوتانسین بهوسیله این اعصاب فعال میشود.
- کنترل هورمونی: «پپتید دفع سدیم سرخرگی» (Atrial Natriuretic Peptide) هورمونی است که GFR را افزایش میدهد. قلب، پپتید دفع سدیم سرخرگی را میسازد و این هورمون در مواقع افزایش حجم پلاسما ترشح میشود. عمکرد این هورمون تشکیل ادرار را افزایش میدهد. بازجذب آب بهطور مستقیم توسط آلدوسترون و ADH و غیرمستقیم توسط رنین تنظیم سختگیرانهای دارد.
ارتباط کراتینین خون و GFR
مجاری کلیوی
«مجاری کلیوی» (Renal Tubule) ساختارهای بلند و پیچخوردهای هستند که از گلومرول شروع و به لوله جمعکننده ادرار ختم میشوند. این ساختارها براساس نوع فعالیت به ۴ بخش تقسیم میشود.
- «لوله پیچخوره نزدیک» (Proximal Convoluted Tubule |PCT) در قشر کلیه
- قوس «هنله» (Henle) یا مجرای لوله نفرونی در مدولای کلیه
- «لوله پیچخورده دور» (Distal Convoluted Tubule |DCT) در قشر کلیه
- «لوله جمعکننده ادرار» (Collecting Duct) در قشر و مدولای کلیه
لوله پیچخوره نزدیک
قوس هنله
این لوله از دو بخش بالارونده و پایین رونده تشکیل میشود. این دو بخش به هم متصل هستند اما نفوذپذیری متفاوتی دارند. بخش پایینرونده نسبت به آب نفوذپذیر و نسبت به الکترولیتها نفوذناپذیر است و بخش بالارونده عکس این عملکرد را دارد. بیشتر آب ترشحشده، در قوس هنله بازجذب میشود. بازجذب در بخش بالارونده قوس هنله، محدود است.
لوله پیچخوره دور

لوله جمعکننده ادرار
لوله جمعکننده ادرار، یک مجرای طولانی و صاف است که در مخروط مدولای کلیه قرار دارد. حداکثر بازجذب آب در این منطقه انجام میگیرد. تنها ۱۰ درصد آب به لوله جمعکننده ادرار میرسد که همین مقدار کم، در مواقع ضروری با کمک آلدوسترون بهطور کامل بازجذب میشود.
انتقال مواد از غشای نفرون
- انتقال فعال
- انتشار
- انتشار تسهیل شده
- اسمز
جذب و بازجذب در غشای لوله پیچخورده نزدیک
بیشتر مواد از همین بخش لوله نفرون بازجذب میشوند. برای مثال، یون سدیم بهوسیله پمپ سدیم، از نفرون وارد مایع میانبافتی و سپس وارد خون میشود. در ادمه، آب به دلیل اختلاف فشار اسمزی و به دنبال آن بازجذب خواهد شد. انتقال آمینواسیدها و گلوکز از این غشا به کمک همانتقالی با یون سدیم است.
جذب و بازجذب بهوسیله کانالهای موجود در سطح نزدیک (در مجاورت لومن) و دور (در مجاورت غشای پایه) سلولهای این بخش انجام میگیرد. پراکندگی این کانالها در سطح لومنی و غشای پایه با هم متفاوت است.
- سطح دور: در این بخش مواد به وسیله انتقال فعال و انتشار تسهیل شده منتقل میشوند.
- انتقال فعال: پمپ سدیم-پتاسیم
- انتشار تسهیلشده: یونهای پتاسیم، کلر، کلسیم، بیکربنات، فسفات - آمینوسیدها، گلوکز، فروکتوز، گالاکتوز، لاکتوز، سوکسینات و سیترات
- سطح نزدیک: در این بخش مواد بهوسیله همانتقالی با یون سدیم و انتشار ساده منتقل میشوند.
- همانتقالی: یونهای پتاسیم، کلر، کلسیم، منیزیم، بیکربنات، فسفات - آمینواسیدها، گلوکز، فروکتوز،گلاکتوز، لاکتوز، سوکسینات، سیترات
- انتشار ساده: یونهای پتاسیم، کلسیم و منیزیم

جذب و بازجذب در قوس هنله
قوس هنله از دو بخش تشکیل شده است.
- «قسمت ضخیم و نازک پایینروند» (Descending Loop)
- «قسمت ضخیم و نازک بالارونده» (Ascending Loop)
این بخش برای بازجذب حداکثری آب و یون سدیمِ تراوش شده در گلومرول، تخصصیافته است. جذب و بازجذب، در دو بخش پایینرونده و بالارونده را بهصورت مجزا بررسی میکنیم.
قوس پایینرونده
بخش اعظم غشای این قوس، از سلولهای اپیتلیال مکعبی تشکیل شده است. این بخش آکوآپورینهای زیادی دارد که برای حفظ تعادل اسمزی، آب را به راحتی از لومن وارد مایع میانبافتی میکند. حدود ۱۵٪ آب طی این فرایند و در این منطقه بازجذب میشود. بازجذب مقدار کمی اوره و یون سدیم نیز در این منطقه انجام میگیرد.
در این مرحله، بخش اعظم موادِ تراوش شده در گلومرول (حدود ۸۲٪) همراه آب بازجذب شدهاند و با ورود ادرار تشکیلشده به قوس بالارونده، ترکیب نهایی ادرار را مشخص میشود.
قوس بالارونده
- خارج شدن سدیم و عدم خروج آب، باعث میشود ادرار هیپوتونیک به لوله پیچخورده دور برسد.
- ورود یون سدیم به مایع میانبافتی در ایجاد محیط هایپرتونیکِ مدولای کلیه نقش دارد.
گرادیان الکتروشیمیایی ایجاد شده بهوسیله پمپ سدیم-پتاسیمِ موجود در غشای دور سلولها، بازجذب همانتقال یون کلر با سدیم را در غشای نزدیک ممکن میکند. همزمان با خروج فعال یون سدیم از سطح دور، کلر همراه سدیم از «اتصالات محکم نشتیدار» (Leaky Tight Junctions) لومن را به مقصد مایع میانبافتی ترک میکند.

آمونیاک، مادهای سمی است که از متابولیسم پروتئینها در بدن حاصل میشود. سلولهای کبدی بیشتر این آمونیاک، را به اوره تبدیل میکنند. اوره نه تنها خاصیت سمی کمتری دارد، بلکه به بازجذب آب در قوس هنله و لوله جمعکننده ادرار نیز کمک میکند. همزمان با خروج آب از آکوآپورینها در بخش پایینرونده قوس هنله، اوره بهوسیله انتشار ساده از مایع میان بافتی وارد لومنِ قوس پایینرونده میشود.
جذب و بازجذب در لوله پیچخورده دور
زمانیکه ادرار به لوله پیچخورده دور میرسد، تقریبا ۸۰٪ آب موجود در آن بازجذب شده است. ۱۰ تا ۱۵٪ آب باقیمانده در این لوله بازجذب خواهد شد. هورمون آلدوسترون تعداد پمپهای سدیم-پتاسیم موجود در غشایِ دور سلولهای این لوله و لوله جمعکننده ادرار را افزایش میدهد. خروج سدیم از این لوله، بار منفی ایجاد میکند و حرکت یون کلر به مایع میان بافتی بهوسیله انتقال بینسلولی را افزایش میدهد. مویرگهای بین سلولی، آب و مواد حلشده را به گردش خون باز میگردانند.
سلولهای لوله پیچخورده دور، بازجذب کلسیم را نیز برعهده دارند. گیرندههای هورمون پاراتیروئید در این ناحیه، پس از اتصال به هورمون، ورود کانالهای کلسیم به سطح لومنی غشای سلول را القا و بازجذب کلسیم را تسهیل میکنند. از طرف دیگر، پمپ کردن سدیم به خارج از سلول، انرژي الکتروشیمیایی بهوجود میآورد که سبب ورود کلسیم به داخل سلول میشود.
در نهایت، فرم فعال ویتامین D، در بازجذب کلسیم بسیار مهم است. این ویتامین، ساخت پروتئینهای متصلشونده به کلسیم را القا میکند. پروتئینهای متصلشونده به کلسیم، در انتقال کلسیم به داخل سلول، حرکت آن درون سلول و اگزوسیتوز (Exocytosis) در غشای دور نقش مهمی دارند. اگر کلسیم تا به اینجا بازجذب نشده باشد، بهوسیله ادرار از بدن خارج میشود.
لوله جمعکننده ادرار و بازجذب آب
لوله جمعکننده ادرار از دو نوع سلول تشکیل شده است.
- «سلولهای اصلی» (Principal Cells): این سلولها کانالهای بازجذب یا ترشح سدیم و پتاسیم دارند. گیرندههای هورمون ADH و آلدوسترون در این سلولها قرار دارد.
- «سلولهای بینابینی» (Intercalated Cells): در ترشح و بازجذب بیکربنات و یون هیدروژن نقش دارند. بازجذب پتاسیم و بیکربنات و ترشح یون هیدروژن بهوسیله این سلولها، pH خون را افزایش و pH ادرار را کاهش میدهد.
- آکوآپورینها وارد غشای نزدیک سلولهای اصلی میشوند.
- آب به دلیل اختلاف فشار اسمزی، بهوسیله آکوآپورینها از لوله جمعکننده ادرار وارد مایع میانبافتی میشود.
- ادرار نهایی غلیظ میشود.
اگر ترشح ADH کم شود، بازجذب آب کم خواهد شد و ادرار رقیقتر میشود. هورمون ADH، اسمولاریتی و فشار خون، و اسمولاریتی ادرار را تنظیم میکند.
تاثیر آلدوسترون بر عملکرد لوله جمعکننده ادرار
همزمان با ورود فعال یون سدیم به فضای میانبافتی، آب بهصورت غیرفعال بازجذب میشود. این عملکرد برای حفظ تعادل فشار خون بسیار مهم است. آلدوسترون، هورمونی است که در پاسخ به آنژیوتانسین II، از قشر کلیه ترشح میشود. آنژیوتانسین II، با انقباض رگها، فشار خون را افزایش میدهد و با تحریک ترشح آلدوسترون، مکانسیم پایداری برای تنظیم فشارخون بهوسیله بازجذب آب فراهم میکند.
کاهش تولید آلدوسترون، اتفاقات زیر را به دنبال خواهد داشت.
- سدیم بیشتری در ادرار باقیمیماند.
- بازجذب پتاسیم افزایش مییابد.
- کانالهای همانتقال، کلر و سدیم را وارد سلول میکنند.
- پتاسیم در پاسخ به بازجذب سدیم، از سلولهای اصلی وارد لوله جمعکننده میشود.
اثر هورمونها بر نفرون
هورمونها با تاثیر بر بخشهای مختلف نفرون بر بازجذب مواد تاثیر میگذارند. تاثیرات ۶ هورمون زیر بر نفرون مطالعه شده است.
- آنژیوتانسین۲ (Ang II): در پاسخ به فشار خون بالا ترشح میشود. بر سرخرگ آوران و وابران اثر میگذارد. ترشح آن دو پیامد دارد.
- با افزایش انقباض سرخرگهای آوران و وابران سبب افزایش GFR میشود.
- بازجذب سدیم از لولههای پیچخورده را افزایش میدهد.
- پپتید دفع سدیم سرخرگی (ANP): در پاسخ به افزایش فشار سرخرگی ترشح میشود. بر سرخرگهای آوران و وابران و لوله پیچخورده دور اثر میگذارد. ترشح آن دو پیامد دارد.
- باعث شلشدن ماهیچه دیواره سرخرگ آوران و انقباض آن در سرخرگ وابران و در نهایت منجر به افزایش GFR و ترشح سدیم میشود.
- در لوله پیچخورده دور، بازجذب سدیم را کاهش میدهد.
- ویتامین دی ۳ (Calcitriol) : در مواقع «کاهش کلسیم خون» (Hypocalcemia) افزایش مییابد. بر لوله پیچخورده دور اثر میگذارد. تنها یک اثر دارد.
- بازجذب کلسیم را افزایش میدهد.
- هورمون پاراتیروئیدی (PTH): این هورمون در مواقع کاهش کلسیم خون، افزایش فسفات خون یا کاهش سطح ویتامین D ترشح میشود و بر بخش پایینرونده قوس هنله و لوله پیچخورده دور اثر میگذارد. عملکرد آن یک پیامد به دنبال دارد.
- با افزایش بازجذب کلسیم همراه است.
- آلدوسترون: آلدوسترون در مواقع «کمحجمی خون» (Hypovolemia)، افزایش فشار خون و «افزایش پتاسیم خون» (Hyperkalemia) ترشح میشود و بر لوله جمعکننده ادرار اثر میگذارد. پیامد ترشح آن در زیر آورده شده است.
- بازجذب سدیم و ترشح پتاسیم را افزایش میدهد.
- هورمون ضدادارای (ADH): این هورمون در موارد کمحجمی خون، افزایش فشار خون و افزایش اسمولاریتی خون ترشح میشود. محل اثر آن لوله جمعکننده ادرار است و موارد زیر را به همراه دارد.
- باعث افزایش بازجذب آب از لوله جمعکننده میشود.
اثر ترکیبات ادرارآور بر نفرون
ترکیبات ادرارآور، موادی هستند که تولید ادرار را افزایش میدهند. این ترکیبات به پنج دسته تقسیم میشوند.
- مهارکننده کربنیک انیدراز: محل اثر این مواد، لوله پیچخورده نزدیک است. استازولامید یکی از این ترکیبات است.
- استازولامید با مهار کربنیکانیدراز سبب سنتز اسیدکربنیک در لوله پیچخورده نزدیک و خروج بیکربنات از ادرار میشود. این عملکرد بازجذب سدیم به ازای یون هیدروژن را کاهش و حجم ادرار را افزایش میدهد.
- اسمزی: محل اثر این مواد، لوله پیچخورده نزدیک است و بهشکل زیر عمل میکند.
- مادهای مثل مانیتول در گلومرول ترشح میشود اما بازجذب ندارد. بههمین دلیل اسمولاریتی ادرار تشکیلشده در نفرون را افزایش و بازجذب آب را کاهش میدهد.
- مختص قوس هنله : محل اثر این مواد، قوس هنله است. عملکرد این دسته از مواد به شرح زیر است.
- فروزمید پمپ سدیم-پتاسیم-کلر، در بخش ضخیم قوس هنله بالارونده را مسدود میکند. این عمل باعث میشود سدیم بیشتری در نفرون بماند و از دستدادن آب بیشتری را به دنبال داشته باشد.
- تیازیدها: محل اثر این مواد، لوله پیچخورده دور است. اثر آن باعث موارد زیر میشود.
- هیدروکلروتیازید فعالیت کانال سدیم-کلر را مسدود میکند و باعث از دستدادن سدیم و آب بیشتر میشود.
- ذخیرکننده پتاسیم: محل اثر این مواد، لوله جمعکننده ادرار است. این ترکیبات به دو دسته تقسیم میشوند.
- آنتاگونیستهای آلدوسترون: بهشکل رقابتی اثر آلدوسترون بر سلولهای اصلی را مسدود میکنند و بیان ناقل را کاهش میدهند. این عمل سبب افزایش سدیم ادرار و به دنبال آن افزایش آب و ادرار میشود.
- مسدودکنندههای کانال سدیمی اپیتلیال: مسدود شدن کانالهای سدیمی در لوله پیچخورده دور، بازجذب سدیم و دفع پتاسیم را کاهش و ادرار را افزایش میدهد.
شبکه خونی اطراف نفرون
شبکه خونی اطراف نفرون به دو بخش تقسیم میشود.
- «عروق مستقیم» (Vasa Recta)
- «مویرگهای اطراف توبولی» (Peritubular Capillaries)
عروق مستقیم
این بخش شامل سیاهرگها و سرخرگهای مستقیم کلیه میشود و خون مورد نیاز کلیه را تامین میکنند. این رگها نزدیک قوس هنله قرار میگیرند و در مدولا، ساختارهای سنجاقسری تشکیل میدهند. عروق مستقیم وارد قشر کلیه نمیشوند. غشای این رگها به آب و مواد حلشده نفوذپذیر است و نقش مهمی در ایجاد گرادیان غلظت بین خون و مدولای کلیه ایفا میکند.
مویرگهای اطراف توبولی
تشکیل ادرار در دیگر جانداران
- پرندگان و خزندگان
- دوزیستان
- ماهیها
پرندگان و خزندگان
کلیه در پرندگان توانایی ساخت ادرار غلیظتر از خون را ندارد این ویژگی که دفع نمک را با مشکل مواجه میکند بهوسیله «غدد نمک» (Salt Glands) جبران میشود. این اندامها، غدد اشکی تغییریافتهای هستند که محلول غلیظ سدیم کلرید را از سوراخ بینی خارج میکنند.
دوزیستان
تغییرات فیزیولوژیک در خشکی، موجود را برای ذخیره آب سازگار میکند. کاهش خون ورودی به گلومرول، سرعت پالایش گلومرولی را کاهش میدهد. این عمل به همراه افزایش ترشح هورمون ADH، حجم ادار را کاهش و غلظت آن را افزایش میدهد. در دوزیستان، ADH علاوه بر افزایش نفوذپذیری لوله پیچخورده نزدیک و لوله جمعکننده ادرار نسبت به آب، نفوذپذیری مثانه به آب را نیز افزایش میدهد و سبب بازجذب ادرار ذخیرهسده در آن میشود.
ماهیها
تشکیل ادرار در ماهی آب شیرین
مشکلی که برای همه موجودات ساکن آب شیرین وجود دارد، برای ماهیها نیز صادق است. آب به دلیل اختلاف فشار اسمزی وارد بدن جانداران و نمکها از بدن آنها خارج میشوند. برای جبران این مسئله، کلیه که گلومرولهای بزرگی دارد، حجم زیادی ادرار رقیق دفع میکند. سلولهای موجود در آبشش برای جبران نمک از دسترفته، نمک بسیار رقیق را از آب شیرین جذب میکنند و به خون تحویل میدهند. نیتروژن بهشکل آمونیاک و همراه با ادرار بسیار رقیق یا بهوسیله انتشار ساده از سلولهای آبشش خارج میشود.
تشکیل ادرار در ماهی آب شور
غلظت نمک موجود در خون ماهیهای آب شور، کمتر از نصف آن در ماهیهای آب شیرین است. بههمین دلیل این ماهیها تمایل به از دست دادن آب و جذب نمک بیشتر دارند. به نظر میرسد این کمبود نمک بهراحتی و با دفع ادراری غلیظتر از خون قابل جبران است. اما کلیه ماهیها قادر به انجام این کار نیست. گلومرول در ماهیهای استخوانی آب شور، بسیار کوچک است و روزانه حجم کمی از ادرار تولید میکند که غلظتی برابر با غلظت خون دارد.
ماهی برای جبران آب از دستداده، بهطور دائم آب دریا را میبلعد و نمک اضافی را به کمک سلولهای آبشش دفع میکند. بیشتر نیتروژن خروجی بهشکل آمونیاک است اما مقداری از آن بهشکل تریمتیلآمین اکسید دفع میشود.
کوسه و پرتوماهی
دفع نیتروژن در کوسه و «پرتوماهی» (Rays) بهشکل اوره است. اوره تا زمانی در خون میماند که غلظت خون کمی بیشتر از آب دریا باشد. این وضعیت، از دستدادن آب بهوسیله اختلاف فشار اسمزی را مهار میکند و این ماهیها نیازی به قورت دادن آب دریا ندارند. «غده راستروده» (Rectal Gland) نمکهای اضافی را از بدن این ماهيها خارج میکند. این غدد همتای غدد نمک در پرندگان و غدد اشکی در پستانداران هستند.
سوالات متداول
در این بخش چند سوال متداول پیرامون «تشکیل و تخلیه ادرار» را پاسخ میدهیم.
نخستین مرحله تشکیل ادرار چه نام دارد؟
تراوش گلومرولی نخستین مرحله تشکیل ادرار است.
نفرون چیست و از چه بخشهایی تشکیل میشود؟
نفرون واحد عملکردی کلیه است که ادرار در آن تشکیل میشود و از کپسول بومن، لوله جمعکننده نزدیک، قوس هنله، لوله جمعکننده دور و لوله جمعکننده تشکیل میشود.
مطالب مجله فرادرس را در جستجوی گوگل سریعتر ببینید














سلام عالی بود ممنون از مطالب مفیدتون❤
مدت زمانی که آب خورده شده به ادار خروجی تبدیل میشود چقدر است ؟؟
سلام و وقت بخیر؛
اگر مثانه پر باشد ۵ تا ۱۵ دقیقه پس از نوشیدن آب ادرار تخلیه میشود اما اگر بدن دهیدراته و مثانه خالی باشد ۸ تا ۹ ساعت پس از نوشیدن آب ادرار تخلیه میشود. به علاوه زمان دقیق ادرار پس از نوشیدن آب به حجم آب، میزان فعالیت مثانه و سن بستگی دارد.
به طور کلی زمانی که یکچهارم حجم مثانه پر شود، پیام تخلیه ادرار از مغز به این اندام ارسال میشود. حجم کلی مثانه برای کودکان صفر تا ۱۲ سال بین ۳۰ تا ۶۰ میلیلیتر و برای بزرگسالان سالم بین ۴۷۵ تا ۷۰۹ میلیلیتر است. به همین دلیل در کودکان معمولا یک ساعت و در بزرگسالان سالم بین ۷ تا ۸ ساعت پس از نوشیدن آب ادرار تخلیه میشود.
با تشکر از همراهی شما با مجله فرادرس