شما در حال مطالعه نسخه آفلاین یکی از مطالب «مجله فرادرس» هستید. لطفاً توجه داشته باشید، ممکن است برخی از قابلیتهای تعاملی مطالب، مانند امکان پاسخ به پرسشهای چهار گزینهای و مشاهده جواب صحیح آنها، نمایش نتیجه آزمونها، پاسخ تشریحی سوالات، پخش فایلهای صوتی و تصویری و غیره، در این نسخه در دسترس نباشند. برای دسترسی به نسخه آنلاین مطلب، استفاده از کلیه امکانات آن و داشتن تجربه کاربری بهتر اینجا کلیک کنید.
توابع حالت و اهمیت آنها در انرژی درونی – از صفر تا صد
در مطالب قبلی مجله فرادرس، تابع حالت و تفاوت آن با تابع مسیر را شناختیم و بررسی کردیم. در این آموزش قصد داریم به اهمیت این توابع حالت در علم شیمیفیزیک و ترمودینامیک بپردازیم. در حقیقت، از خواص ریاضی توابع حالت بمنظور تعریف مقادیر دیفرانسیلی dH و dU به عنوان دیفرانسیل کامل استفاده میشود. با این کار، روابطی را بدست میآوریم که تغییرات U با دما و حجم و تغییرات H با دما و فشار را به مقادیر آزمایشگاهی در دسترس همچون ظرفیت حرارتی مرتبط میکند.
با وجود اینکه انرژی درونی و آنتالپی، هردو تابعی از متغیرهای فشار، حجم و دما هستند اما وابستگی انرژی درونی و آنتالپی به دما، بسیار بیشتر از دو متغیر دیگر است. بنابراین، در بیشتر فرآیندهای شامل گاز، مایع و جامد، انرژی درونی و آنتالپی را تنها میتوان تابعی از T دانست. از جمله موارد استثنا هم میتوان به فرآیند سردسازی در انبساط «همآنتالپی» (Isenthalpic) گازهای واقعی اشاره کرد که به طور تجاری برای مایع کردن گازهای نیتروژن، اکسیژن، هلیوم و آرگون مورد استفاده قرار میگیرد.
خواص ریاضی توابع حالت
در مباحث قبلی مجله فرادرس، نشان دادیم که U و H، توابع حالت و w و q، توابع مسیر هستند. همچنین نحوه محاسبه تغییرات این مقادیر را برای گاز ایدهآل بیان کردیم. در ادامه سعی داریم تا از خاصیت توابع حالت استفاده کنیم تا رابطهای بدست بیاوریم که تغییرات انرژی درونی و آنتالپی را به عنوان تابعی از فشار، حجم و دما محاسبه کنیم. این رابطه در گازهای گازهای حقیقی، مایعات و جامدات مورد استفاده قرار میگیرد. نشان میدهیم که ساختار قراردادی ترمودینامیک، ابزار قدرتمندی را در اختیار ما قرار میدهد که بوسیله آن مباحث تئوری و عملی را به یکدیگر مرتبط کنیم. البته قبل از اینکه به توضیح این موارد بپردازیم، خواص ریاضی توابع حالت را باید بیان کنیم.
توابع حالت ترمودینامیکی مورد نظر را به کمک دو متغیر از متغیرهای P،V و T تعریف میکنیم. در فرمولبندی تغییرات تابع حالت، از مشتق جزئی بهره میگیریم. لازم به ذکر است که مباحث مطرح شده را نمیتوان برای توابع مسیر w و q بکار گرفت زیرا روابطی همچون رابطه زیر، در توابع مسیر وجود ندارند. ۱ مول گاز ایدهآل را در نظر بگیرید که در آن، رابطه زیر برقرار است:
P=f(V,T)=VRT
توجه داشته باشید که فشار را میتوان به صورت تابعی از دو متغیر دما و حجم نوشت. تغییرات فشار در نتیجه تغییرات حجم یا دما، با مشتق جزئی روابط زیر متناسب است:
زیروند T در رابطه (∂V∂P)T نشاندهنده این است که T نسبت به V ثابت است. مشتقهای جزئی در روابط بالا سبب میشوند که تغییرات یک تابع را به هنگام تغییر متغیرها بررسی کنیم. به طور مثال، مقدار تغییرات P چه میزان خواهد بود اگر مقادیر T و V هر دو تغییر کنند؟ در این شرایط، به P+dP تبدیل میشود که برای dP داریم:
dP=(∂T∂P)VdT+(∂V∂P)TdV
برای درک بهتر رابطه بالا، تصویر زیر را در نظر بگیرید. شخصی بر روی تپهای قرار دارد که ارتفاع آن شخص از سطح دریا مشخص است. اگر شخص، فاصله بسیاری کمی (x) را به سمت شرق و شمال (y) طی کند، تغییرات ارتفاع (z) چقدر خواهد بود؟ تغییرات z به هنگام حرکت شخص به شرق، برابر با شیب تپه (∂x∂Z)y ضربدر فاصله dx طی شده توسط شخص خواهد بود. رابطهای مشابه نیز برای حرکت به سمت شمال میتوان نوشت. بنابراین، تغییرات کلی ارتفاع، برابر با مجموع تغییر حرکت در جهتهای شرق و شمال خواهد بود. این تغییرات ارتفاع در جهات x و y در تصویر زیر نشان داده شده است.
dz=(∂x∂z)ydx+(∂y∂z)xdy
از آنجایی که شیب تپه، تابعی غیرخطی از x و y است، رابطه بالا برای dz تنها برای تغییرات بسیار کوچک و دیفرانسیلی dx و dy صدق میکند. در غیر اینصورت، باید از مشتق مراتب بالاتر استفاده کنیم. برای توصیف این حرکت، از مشتق مرتبه دوم یا بیشتر نیز میتوان کمک گرفت. در این رابطه از مشتق جزئی مخلوط P بهره میگیریم که رابطه آن به شکل زیر است:
برای تمامی توابع f و در این مورد خاص، P، مرتبهای که از تابع مشتق میگیریم، تاثیری بر نتیجه نهایی نخواهد داشت. به همین دلیل رابطه زیر را میتوان نتیجه گرفت:
(∂T∂(∂V∂f(V,T))T)V=(∂V∂(∂T∂f(V,T))V)T
با توجه به اینکه رابطه بالا تنها در توابع حالت صدق میکند، از این رابطه میتوان برای مشخص کردن تابع حالت بودن تابعی همچون f استفاده کرد. اگر f جزو توابع حالت باشد، رابطه زیر برای آن برقرار است:
Δf=∫ifdf=ffinal−finitial
این رابطه بیان میکند که f را میتوان به صورت یک مقدار دیفرانسیلی و کوچک بیان کرد که اگر از آن انتگرال بگیریم، جواب انتگرال تنها به حالات اولیه و نهایی وابسته است که در این حالت، به df، دیفرانسیل کامل میگویند. نمونهای از یک تابع حالت، انرژی درونی U است که دیفرانسیل کامل آن به صورت زیر نوشته میشود. خطی که روی dq قرار گرفته نشاندهنده دیفرانسیل کامل نبودن آن است:
$$\require {cancel} \begin {equation}d U=\cancel d q - P _ {\text {external} } d V \end {equation}$$
«سهیل بحرکاظمی» دانشآموخته کارشناسی ارشد رشته مهندسی نفت از دانشگاه علوم و تحقیقات تهران است. به عکاسی و شیمی آلی علاقه دارد و تا امروز تولید مطالب متنوعی از مجله فرادرس را در حوزههای شیمی، هنر و بازاریابی به عهده داشته است. او اکنون به عنوان مدیر مجله علمی-آموزشی فرادرس فعالیت میکند.
شما در حال مطالعه نسخه آفلاین یکی از مطالب «مجله فرادرس» هستید. لطفاً توجه داشته باشید، ممکن است برخی از قابلیتهای تعاملی مطالب، مانند امکان پاسخ به پرسشهای چهار گزینهای و مشاهده جواب صحیح آنها، نمایش نتیجه آزمونها، پاسخ تشریحی سوالات، پخش فایلهای صوتی و تصویری و غیره، در این نسخه در دسترس نباشند. برای دسترسی به نسخه آنلاین مطلب، استفاده از کلیه امکانات آن و داشتن تجربه کاربری بهتر اینجا کلیک کنید.