ماکروفاژ چیست؟ – انواع، عملکرد و سایر دانستنی ها – به زبان ساده

مطالب مجله فرادرس را در جستجوی گوگل سریعتر ببینید
ماکروفاژ چیست؟

منشأ ماکروفاژ کجاست؟
برای مدت زمان طولانی، ماکروفاژ ها به عنوان مونوسیتهای موجود در بافت توصیف میشدند. به همین ترتیب، آنها عمدتاً به عنوان اشکال متمایز شده مونوسیتها در بافتهای مختلف بدن حضور داشته و فعالیت میکردند، اما مطالعات جدید نشان میدهند که لزوماً چنین نیست. طبق مطالعات اخیر که بر روی مونوسیتهای Ly6chi متمرکز بوده، مشخص شده است که این مونوسیتها میتوانند به داخل بافت مهاجرت کرده در حالی که به ماکروفاژ تمایز نیافته باشند.

انواع ماکروفاژ ها
ماکروفاژها یک جمعیت ناهمگن از سلولهای ایمنی هستند که چندین عملکرد متنوع در پاسخهای هومواستاتیک (پاسخهای ایمنی با همکاری خون) و ایمنی بدن دارند. مونوسیتها و ماکروفاژ ها در کنار هم به عنوان یک گروه به نام سیستم فاگوسیت تک هستهای شناخته میشوند که قبلاً به عنوان سیستم رتیکولو اِندوتلیال شناخته میشدند. انواع مختلف ماکروفاژ ها با توجه به محل حضور آنها نامگذاری میشوند که در جدول زیر ذکر شدهاند.
| نام سلول ماکروفاژ | محل حضور در بدن |
| «ماکروفاژ های بافت چربی» (Adipose Tissue Macrophages) | بافت چربی |
| مونوسیتها | مغز استخوان و خون |
| «سلولهای کوپفر» (Kupffer Cells) | کبد |
| «هیستوسیتهای سینوسی» (Sinus Histiocytes) | گرههای لنفاوی |
| ماکروفاژ های آلوئولار (سلولهای گرد و غبار) | آلوئولهای (کیسههای هوایی) ریوی |
| ماکروفاژ های بافتی (هیستوسیتها) تبدیلشده به سلولهای غول پیکر | بافت همبند |
| میکروگلیا | سیستم عصبی مرکزی |
| «سلولهای هافباور» (Hofbauer Cells) | جفت |
| سلولهای مزانژیال داخل گلومرولی | کلیه |
| استئوکلاستها | استخوان |
| سلولهای اپی تلیوئید | گرانولوم (یک نوع پاسخ التهابی پوستی) |
| ماکروفاژ های پالپ قرمز (سلولهای پوشش سینوسی) | بخش قرمز طحال |
| ماکروفاژ های صفاقی | حفره صفاقی |
ماکروفاژ های بافت چربی
«ماکروفاژهای بافت چربی» (Adipose Tissue Macrophages) در بافت چربی ساکن هستند، تعداد ماکروفاژهای موجود در بافت چربی بسته به وضعیت متابولیسم متفاوت است. درصد ماکروفاژهای موجود در بافت چربی از 10 درصدِ حجمِ بافت در افراد لاغر تا تقریبا 40 درصد در انسانهای چاق متغیر است. افزایش تعداد ماکروفاژ های بافت چربی با افزایش تولید چربی مولکولهای پیش التهابی ارتباط دارد و ممکن است به عواقب آسیبشناسی وضعیت و شرایط بیمار چاق کمک کند. ماکروفاژ ها سلولهای تغییرپذیری هستند که برای سازگاری با محیطهای مختلف بافتی میتوانند طیف وسیعی از فنوتیپهای (حالتهای ظاهری) مختلف را به خود بگیرند.
بر این اساس، ماکروفاژ ها میتوانند فنوتیپهای پیش التهاب یا ضد التهابی از خود نشان دهند که به طور معمول در فنوتیپ M1 (حالت فعال کلاسیک) و فنوتیپ M2 (حالت فعال شده جایگزین) طبقهبندی میشوند. افزایش جذب ماکروفاژها در بافت چربی چند عامل دارد، مرگ سلولهای چربی بر اثر عوامل پاتولوژیک مشاهده شده در بافت چربی در حال گسترش، یکی از عوامل است. ماکروفاژ ها فاگوسیتهای ویژهای هستند که سلولهای در حال مرگ، مرده یا بقایای سلولی را از بین میبرند. در بافت چربی، وجود سلولهای چربی مرده مشخصه چاقی است. ماکروفاژهای اطراف سلولهای چربی در حال مرگ یا مرده ساختارهای تاج مانند (CLS) تشکیل میدهند.

علاوه بر افزایش تعداد ماکروفاژها در بافت چربی، چاقی همچنین باعث ایجاد تغییر فنوتیپی در این سلولها به سمت فنوتیپ فعال شده کلاسیک (M1) میشود. علاوه بر این، سیتوکینهای التهابی مانند فاکتور نکروزکننده تومور آلفا توسط ماکروفاژها تولید میشود. همچنین حضور آنها به توسعه مقاومت به انسولین و ایجاد دیابت نوع 2 در افراد چاق کمک میکند. ماکروفاژهای بافت چربی جدا شده از بیماران چاق تولید کننده فاکتورهای رشد، سیتوکینها، کموکینها و آنزیمهای پروتئولیتیک در تنظیم رشد تومور، رگزایی، تهاجم و گسترش متاستاتیک و شبیه ماکروفاژهای موجود در استرومای تومور هستند.
کاهش وزن حاد نیز با افزایش و در عین حال استخدام ماکروفاژها در بافت چربی همراه است. با این حال ماکروفاژهای عملکننده پاسخ التهابی را تقویت نمیکنند بلکه لیپولیز (تجزیه تری گلیسریدها به گلیسرول و اسیدهای چرب) را تنظیم میکنند. ماکروفاژهای موجود در استرومای تومور، اصطلاحاً ماکروفاژ های مرتبط با تومور (TAMs) رشد تومور و متاستاز را تقویت میکنند.
نفوذ ماکروفاژ مرتبط با تومور به احتمال ضعیف با ابتلا به سرطان پستان، دهانه رحم، مثانه و مغز ارتباط دارد. تعامل پاتوفیزیولوژیک بین ماکروفاژهای مرتبط با تومور و سلولهای اطراف آن، مانند سلولهای اندوتلیال، پیشرفت تومور را افزایش میدهد. تحقیقات نشان دادهاند که بافت چربی اطراف تومورها بهویژه در افراد چاق، به عنوان مخزن ماکروفاژی برای ماکروفاژهایی که رگزایی به تومور را تحریک میکنند عمل میکنند.

مونوسیت ها
- ذخیره شدن به صورت ماکروفاژهای ساکن در شرایط عادی.
- مهاجرت در حدود 8 - 12 ساعت اول در پاسخ به سیگنالهای التهابی از محلهای عفونت در بافتها
- تمایز به ماکروفاژها یا سلولهای دندریتیک برای ایجاد پاسخ ایمنی.
- مونوسیت کلاسیک که با بیان سطح بالایی از گیرنده سطحی سلول به نام CD14 (یک نوع پروتئین تولیدی توسط سلول ماکروفاژ) مشخص میشود.
- مونوسیت غیر کلاسیک بیان سطح پایین CD14 و همچنین بیان گیرنده CD16 تشخیص داده میشود.
- مونوسیت حد واسط که با بیان سطح بالا CD14 و بیان سطح پایین CD16 مشخص میشود.

مونوسیتها، ماکروفاژ ها و سلولهای دندریتی سه عملکرد اصلی را در سیستم ایمنی بدن انجام میدهند که فاگوسیتوز، ارائه آنتیژنها و تولید سیتوکین هستند. فاگوسیتوز فرآیند جذب میکروبها و ذرات است که بدنبال آن هضم و تخریب آنها صورت میگیرد. مونوسیتها فاگوسیتوز را با استفاده از پروتئینهای میانجی مانند آنتیبادیها یا زائدههای پوشاننده پاتوژن و همچنین با اتصال مستقیم به میکروب از طریق گیرندههای تشخیصی عوامل بیماریزا انجام میدهند. مونوسیتها همچنین قادر به از بین بردن سلولهای میزبان آلوده به سمیت سلولیِ وابسته به آنتیبادی هستند.
تفاوت ماکروفاژ و مونوسیت چیست؟
در بیشتر موارد، تفاوت بین مونوسیتها و ماکروفاژها بر اساس موقعیت و ساختار آنها مشخص میشود. باید توجه داشت که مونوسیتها به طور معمول به مدت 1 یا 2 روز در گردش خون هستند، اما زمانی که از خون خارج شده و به ماکروفاژ تبدیل شوند در بافتهای مختلف بدن یا مایع خارج سلولی مشاهده شده و عمر بیشتری دارند. از طرف دیگر، مونوسیتها در مقایسه با ماکروفاژ ها که بزرگترین سلولهای سفید خون به شمار میروند، کوچک هستند. با توجه به اندازه، مونوسیتها قطر بین 7 تا 9 میکرومتر داشته در حالی که ماکروفاژها قطری حدود 21 میکرومتر دارند.

ماکروفاژهای کبد
ماکروفاژ های کبد یا «سلولهای کوپفر» (Kupffer Cells) سلولهای خاصی هستند که در لومن سینوزوئیدهای کبدی (نوعی مویرگ) در کبد قرار دارند و به سلولهای اندوتلیال آنها، که دیواره رگهای خونی را تشکیل میدهند چسبیده هستند. سلولهای کوپفر بیشترین تعدادِ ماکروفاژهای ساکن بافت را در بدن دارند، آنها بخشی از سیستم فاگوسیتهای تکهستهای را تشکیل میدهند.

ماکروفاژهای ریه یا آلوئولار
ماکروفاژ آلوئولار (یا سلول غبار) نوعی ماکروفاژ یا یک فاگوسیت حرفهای است که در حفرات کیسههای هوایی ریه، نزدیک پنوموسیتها یافت میشود، اما از دیواره جدا شده است. فعالیت ماکروفاژ های آلوئولار نسبتاً زیاد بوده، زیرا در یکی از مرزهای اصلی بین بدن و محیط خارج قرار دارند. آنها مسئول از بین بردن ذراتی مانند گرد و غبار یا میکروارگانیسمها از سطوح تنفسی هستند. ماکروفاژهای آلوئولار غالباً حاوی دانههایی از مواد بیرون رونده مانند ذرات کربن هستند که از سطوح تنفسی گرفته شدهاند. چنین گرانولهای سیاهی ممکن است به ویژه در ریههای سیگاریها یا در ریه ساکنان شهرهای آلوده دیده شوند.

میکروگلیا چیست؟
از آنجا که این فرایندها باید برای جلوگیری از آسیب احتمالی مهلک کارآمد باشند، میکروگلیاها حتی به تغییرات پاتولوژیک کوچک (ورود حداقل عوامل پاتوژن) در سیستم عصبی مرکزی بسیار حساس هستند. بخشی از این حساسیت با وجود کانالهای پتاسیم منحصر به فرد حاصل میشود که حتی به تغییرات اندکی در غلظت پتاسیم خارج سلولی پاسخ میدهند. شواهد اخیر نشان میدهند که میکروگلیا همچنین نقش اصلی را در حفظ عملکرد طبیعی مغز در شرایط سالم به عهده دارند. میکروگلیا همچنین به طور مداوم عملکردهای عصبی را از طریق تماس مستقیم بدنی کنترل کرده و در صورت لزوم از اعصاب محافظت میکنند.
در هنگام ایجاد التهاب سلولهای میکروگلیایی باید سریع واکنش نشان دهند تا التهاب کاهش یابد و عوامل عفونی قبل از آسیب به بافت عصبیِ حساس، از بین بروند. به دلیل کمبود آنتیبادی در سیستم عصبی نسبت به سایر نقاط بدن (تعداد کمی از آنتی بادیها برای عبور از سد خونی مغزی به اندازه کافی کوچک هستند)، میکروگلیاها باید بتوانند اجسام خارجی را بشناسند، آنها را ببلعند و به عنوان سلولهای ارائه دهنده آنتیژن، باعث فعالسازی سلولهای T شوند.

ماکروفاژهای جفت یا سلول های هافباور
ماکروفاژهای کلیه
ماکروفاژ های کلیه یا سلول های مزانژیال داخل گلومرولی در بین مویرگهای گلومرولی درون هر پیکر کلیه قرار دارند. این سلولهای مزانژیال ماکروفاژهایی بوده که شبیه سلولهای پِری سیت (سلولهای بنیادی مزانشیمی) هستند. آنها به طور معمول 30 درصد از مویرگهای گلومرولی را پوشش میدهند همچنین هر دو دارای پروتئینهای وایمیتین و دِسمین هستند. پنج عملکرد شناخته شده از سلولهای مزانژیال داخل گلومرولی وجود دارد که شامل موارد زیر هستند:
- پشتیبانی ساختاری مویرگهای گلومرولی
- تنظیم میزان فیلتراسیون گلومرولی
- تشکیل ماتریکس مزانژیال
- فاگوسیتوز (ذرهخواری)
- نظارت بر غلظت گلوکز لومن مویرگی

استئوکلاست ها

سلول های اپی تلیوئید
این سلولها در تشکیل گرانولومها (گرانولوم سلول اپیتلیوئید را میتوان به عنوان مجموعهای از سلولهای اپی تلیوئید، ماکروفاژها، لنفوسیتها و سلولهای دندریتیک تعریف کرد، که با بسیاری از بیماریهای جدی مرتبط هستند)، نقش اصلی را بر عهده دارند. تشکیل گرانولوم در مقابله با آن دسته از عوامل بیماریزا اتفاق میافتد که یاد گرفتهاند به روشهای مختلف مانند مقاومت در برابر فاگوسیتوز و از بین بردن ماکروفاژها از سیستم ایمنی میزبان عبور کنند.
قابلیت هضم ماده توسط ماکروفاژها از ویژگیهای مشترک التهاب گرانولوماتوز است. گرانولوماها سعی میکنند این موجودات را احاطه کرده و از رشد و گسترش بیشتر آنها جلوگیری کنند. بیماریهای خطرناک و گسترده در طول تاریخ از جمله سل، جذام و سفلیس و بیماریهای جدیدتر مانند عفونتهای قارچی، سارکوئیدوز (یک نوع بیماری التهابی با علت عصبی) و بیماری کرون از شرایط گرانولوماتوز هستند.

ماکروفاژهای پالپ قرمز
این تارها از فیبروبلاستها و الیاف شبکهای تشکیل شدهاند که یک سیستم خون باز و بدون پوشش اندوتلیال تشکیل میدهند، در داخل این سیمها ماکروفاژهای F4 پیدا میشوند که با سلولهای مشبک این مناطق در ارتباط هستند و در مجموع به عنوان ماکروفاژ های پالپ قرمز شناخته میشوند. خون از طنابهای بیلروت به داخل سینوسهای وریدی پالپ قرمز که با اندوتلیوم ناپیوسته و همچنین الیاف گسترشیافته در زیر غشای پایه به موازات محور سلولی پوشانده شده، منتقل میشوند.

ماکروفاژها فاگوسیتهای حرفهای هستند و در از بین بردن سلولهای مرده و بقایای سلولی بسیار تخصص دارند. این نقش در التهاب مزمن مهم است، زیرا مراحل اولیه التهاب تحت سلطه نوتروفیلها بوده که این سلولها پس از بلوغ توسط ماکروفاژها بلعیده میشوند. نوتروفیل ها در اولین مقابله با التهاب حضور دارند که پس از انجام عملکرد خود، بعد از حدود ۴۸ ساعت، میمیرند و توسط ماکروفاژ ها فاگوسیته میشوند. از بین بردن سلولهای در حال مرگ و بلعیدن مواد خارجی مانند عوامل بیماریزا و در صورت لزوم جذب ماکروفاژ های اضافی، همگی توسط ماکروفاژهای ثابتی انجام میشود، که در مکانهای استراتژیک مانند ریهها، کبد، بافت عصبی، استخوان، طحال و بافت همبند باقی خواهند ماند.

انواع ماکروفاژها بر اساس عملکرد
ماکروفاژها در انواع فنوتیپ وجود دارند و با نقشی که در بلوغ زخم بازی میکنند تعیین میشود. فنوتیپها را میتوان به دو دسته عمده تقسیم کرد که شامل M1 و M2 هستند. علیرغم تنوع در روشهای فعالسازی ماکروفاژ ها چندین فرم فعال از آنها وجود دارندکه در ادامه به توضیح هر کدام از آنها پرداختهایم.
ماکروفاژ M1 چیست؟
ماکروفاژهای M2
نوعی دیگر از ماکروفاژ های فعال وجود دارند که M2 یا تعمیری (همچنین به عنوان ماکروفاژهای فعال کننده جایگزین نیز شناخته میشوند) نامیده میشوند و به طور گستردهای به ماکروفاژهایی گفته میشوند که در فرآیندهای سازنده مانند ترمیم زخم و ترمیم بافت فعالیت میکنند و آنهایی که فعالسازی سیستم ایمنی بدن را از طریق تولید سیتوکینهای ضد التهابی (مانند اینترلوکین - ۱۰) خاموش میکنند. ماکروفاژ های M2 با تولید و ترشح اینترلوکین - 4 یا اینترلوکین - 13 پاسخی ضد التهابی ایجاد میکنند. M2 شکل ظاهری ماکروفاژهای ساکن بافت است، همچنین ماکروفاژهای مرتبط با تومور عمدتا از فنوتیپ M2 هستند و به نظر میرسد به طور فعال رشد تومور را تقویت میکنند. این سلولها بر اساس نقشهایشان به چهار نوع M2c ، M2b ، M2a و M2d تقسیم میشوند.
یک تغییر فنوتیپ از ماکروفاژهای M1 به M2 در زخمهای حاد وجود دارد اما این تغییر برای زخمهای مزمن ضعیف عمل میکند. این بینظمی منجر به ایجاد ماکروفاژ های M2 ناکافی و در نتیجه سیتوکینهای ضدالتهابی ترمیمکننده زخم خواهد شد، با کمبود این سیتوکینهای ضدالتهاب و وجود تعداد زیاد سیتوکینهای پیش التهاب تولید شده توسط ماکروفاژهای M1، زخمهای مزمن قادر به بهبود به موقع نیستند.

اعمال مختلف ماکروفاژها
ماکروفاژها سلولهای بسیار ناهمگونی هستند که میتوانند در پاسخ به سیگنالهای ریز محیطی عملکرد خود را به سرعت تغییر دهند. اگرچه زیرمجموعههای ماکروفاژ مجزا با تواناییهای عملکردی منحصر به فرد توصیف شدهاند، اما به طور کلی اعتقاد بر این است که ماکروفاژها به جای زیر جمعیتهای پایدار گسسته، طیفی از فنوتیپهای فعالشده را نشان میدهند. آنها فنوتیپهای وابسته به زمینه را که باعث تقویت یا جلوگیری از دفاع ضد میکروبی میزبان، پاسخهای ایمنی ضد تومور و پاسخهای التهابی میشوند را اتخاذ میکنند. با توجه به شرایط مختلف فیزیکی بدن و اندامها، ماکروفاژها عملکردهای مختلفی را انجام میدهند که در ادامه درباره آنها توضیح داده شده است.
نقش ماکروفاژها در گرفتگی عروق
هر دو گروه ماکروفاژهای M1 و M2 در افزایش تصلب شرایین نقش دارند. ماکروفاژهای M1 با التهاب باعث تصلب شرایین میشوند، ماکروفاژ های M2 میتوانند کلسترول را از رگهای خونی حذف کنند، اما وقتی کلسترول اکسید میشود، ماکروفاژهای M2 به «سلولهای کفمانند آپوپتوتیک» (Apoptotic Foam Cells) تبدیل میشوند که در تشکیل «پلاک آتروماتوز» (Atheromatous Plaque) نقش دارند. این نوع پلاک بر اثر تجمع غیر طبیعی مواد در لایه داخلی دیواره شریان ایجاد شده و باعث گرفتگی عروق میشوند.
نقش ماکروفاژها در ترمیم عضلات
اولین قدم برای درک اهمیت ماکروفاژها در ترمیم، رشد و بازسازی عضلات، این است که با شروع استفاده از عضلات آسیبپذیر، دو موج ماکروفاژی ایجاد میشوند. موج اولیه یک جمعیت فاگوسیتیک است که طی دورههای افزایش استفاده از عضلات که با تجزیه و التهاب غشای عضلانی وارد سلولهای ماهیچهای آسیبدیده شده و محتویات داخلی فیبرهای آسیبدیده عضلانی را تجزیه میکنند. این ماکروفاژهای متجاوز فاگوسیتیک حدود 24 ساعت پس از شروع آسیب یا بارگیری سلول عضلانی به بالاترین غلظت خود رسیده و غلظت آنها پس از 48 ساعت به سرعت کاهش مییابند.

نقش ماکروفاژها در ترمیم زخم
ماکروفاژ ها برای ترمیم زخم ضروری هستند، آنها تا دو روز پس از آسیب به عنوان سلولهای غالب در زخم، جایگزین نوتروفیلهای دارای هسته چندقسمتی میشوند. مونوسیتهای موجود در جریان خون از طریق فاکتورهای محرک آزادشده توسط پلاکتها و سلولهای دیگر به محل زخم جذب شده و و از دیواره رگهای خونی وارد منطقه میشوند.
تعداد مونوسیتهای موجود در زخم یک تا یک و نیم روز پس از آسیبدیدگی به اوج خود میرسند. این مونوسیتها پس از قرار گرفتن در محل زخم، به ماکروفاژهای بالغ تبدیل میشوند. طحال حاوی نیمی از مونوسیتهای ذخیره شده در بدن است که آماده استفاده در بافت آسیب دیده هستند.
نقش اصلی ماکروفاژ، فاگوسیت کردن (بلعیدن) باکتریها و سلولهای بافتی آسیبدیده است و همچنین بافتهای تخریب شده را با آزادسازی پروتئازها از بین میبرند. ماکروفاژها همچنین تعدادی از فاکتورها مانند فاکتورهای رشد و سایر سیتوکینها را به خصوص در روزهای سوم و چهارم پس از زخم ترشح میکنند. این عوامل سلولهای درگیر در مرحله تکثیر برای بهبودی را به منطقه جذب میکنند. ماکروفاژ ها با کمبود اکسیژن در محیط اطراف خود تحریک شده و عواملی را تولید میکنند که باعث رگزایی و افزایش سرعت ترمیم زخم شده و همچنین سلولهایی را تحریک کرده که باعث تولید مجدد سلولهای بافت پوششی محل زخم میشوند. با ترشح این عوامل، ماکروفاژ ها به تسریع روند ترمیم زخم و رفتن به مرحله بعدی التیام کمک میکنند.

نقش ماکروفاژها در بازسازی اندام
دانشمندان در تحقیقات خود کشف کردهاند که ماکروفاژها علاوه بر خوردن عوامل پاتوژن، بقایای سلولهای مرده و بافتهای تخریبشده، در بازسازی طبیعی اندامها در گونهای از سمندر نقش دارند. تحقیقات به این ترتیب بود که برداشتن ماکروفاژ ها از سمندر منجر به عدم موفقیت در بازسازی اندام و پاسخ ترمیم زخم میشود.
نقش ماکروفاژها در هموستاز آهن
عمر گلبولهای قرمز به طور متوسط 120 روز است و بنابراین به طور مداوم توسط ماکروفاژها در طحال و کبد از بین میروند. ماکروفاژها همچنین ماکرومولکولها را بلعیده و از این رو در فارماکوکینتیک (فرآیند جذب داروها توسط بدن و انتقال بیولوژیکی آنها در بدن طی یک دوره زمانی) قرصها و مکملهای آهن نقشی اساسی دارند.
آهن آزادشده از هموگلوبین یا به صورت داخل سلولی در فریتین (یک پروتئین درون سلولی که آهن را ذخیره کرده و به صورت کنترل شده آزاد میکند) ذخیره میشود یا از طریق فروپورتین (یک پروتئین غشایی که آهن را از داخل سلول به خارج سلول منتقل میکند) در گردش خون آزاد میشود. در مواردی که سطح آهن سیستمیک افزایش یابد یا التهاب وجود داشته باشد، افزایش سطح هپسیدین در کانالهای فروپورت ماکروفاژ منجر به باقی ماندن آهن در ماکروفاژها میشود.
نقش ماکروفاژها در حفظ رنگدانه ها
ملانوفاژها زیرمجموعهای از ماکروفاژ های ساکن بافت هستند که قادر به جذب رنگدانه بومی بدن یا خارج از آن (مانند خال کوبی) از فضای خارج سلول هستند. بر خلاف ملانوسیتهای جانبی دندریتیک (سلولهای تولید کننده ملانین در لایه زیرین اپیدرم پوست)، که ملانوزومها (گرانولهای داخل سلولی حاوی ملانین) را سنتز میکنند و در مراحل مختلف رشد آنها نقش دارند، ملانوفاژها فقط ملانین فاگوسیتوز شده را در کیسههای شبیه لیزوزوم جمع میکنند. این روند به طور مکرر اتفاق میافتد که رنگدانه ماکروفاژ های پوستی مرده توسط جانشینان آنها فاگوسیتوز میشود و در نتیجه تاتوی زده شده بر روی بدن را در همان مکان حفظ میکند.

نقش ماکروفاژها در هموستاز بافت
هر بافتی جمعیت خاصی از ماکروفاژهای ساکن را نگه میدارد که این سلولها پیوندهای متقابل را با استروما (بافتهای ارتباطی و ساختاری مانند عروق و بافت پیوندی) و بافت عملکردی برقرار میکنند. این ماکروفاژهای ساکن، غیر مهاجر بوده و فاکتورهای اساسی رشد را برای حمایت از عملکرد فیزیولوژیکی بافت فراهم میکنند (به عنوان مثال ارتباط متقابل عصبی در سیستم گوارش) و میتوانند به طور فعال از بافت در برابر آسیب التهابی محافظت کنند.
اهمیت ماکروفاژها در بیماری ها چیست؟
به دلیل نقش آنها در فاگوسیتوز، ماکروفاژها در بسیاری از بیماریهای ایجاد شده در سیستم ایمنی بدن نقش دارند. به عنوان مثال، ماکروفاژ ها در تشکیل گرانولوم (تجمع ماکروفاژی در پاسخ به التهاب مزمن) ضایعات التهابی که ممکن است در تعداد زیادی بیماری ایجاد شود، شرکت میکنند. ماکروفاژ به عنوان میزبان عوامل بیماریزای داخل سلولی و فاگوسیتی مسئول بلع و از بین بردن آنها است.
برخی از عوامل بیماریزا این روند را خراب کرده و در داخل ماکروفاژ زندگی میکنند. این شرایط یک محیط را فراهم میکند که در آن پاتوژن از سیستم ایمنی بدن پنهان شده و به همانندسازی و تکثیر میپردازد. بیماریهای با این الگوی رفتاری شامل سل (ناشی از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس) و سالک (ناشی از گونههای لیشمانیا) هستند.
به منظور به حداقل رساندن احتمال تبدیل شدن به میزبان باکتریهای داخل سلولی، ماکروفاژها مکانیسمهای دفاعی مانند القای اکسیدِ نیتریک و واسطههای اکسیژن فعال را انجام میدهند که برای میکروبها سمی هستند. ماکروفاژها همچنین توانایی محدود کردن میزان مواد غذایی میکروب و القا اتوفاژی (از بین بردن اجزای ناکارآمد داخل سلولی) را دارند.
نقش ماکروفاژ در بیماری سل
هنگامی که عامل بیماری سل، مایکوباکتریوم توبرکلوزیس توسط ماکروفاژ به دام انداخته شود، از دفاع سلولی اجتناب کرده و از سلول ماکروفاژ برای تکثیر استفاده میکند. شواهد اخیر نشان میدهد که در پاسخ به عفونت ریوی مایکوباکتریوم توبرکلوزیس، ماکروفاژهای محیطی به فنوتیپ M1 بالغ میشوند. فنوتیپ ماکروفاژ M1 با افزایش ترشح سیتوکینهای پیش التهابی (اینترلوکین - ۱ - بتا، فاکتور نکروز توموری آلفا و اینترلوکین - ۶) و افزایش فعالیتهای گلیکولیتیک برای پاکسازی عفونت مشخص میشود.

نقش ماکروفاژها در بیماری سالک
پس از فاگوسیتوز انگل لیشمانیا توسط ماکروفاژ، عامل بیماری خود را در یک واکوئل فاگوسیتیک مییابد. در شرایط عادی این واکوئل فاگوسیتیک به یک لیزوزوم تبدیل شده و محتوای آن هضم میشود. لیشمانیا این روند را تغییر میدهد و از تخریب و هضم آنزیمی جلوگیری میکند. در عوض، این انگل در داخل واکوئل محل سکونت ایجاد کرده و در سلول ماکروفاژ تکثیر میشود که در مراحل بعدی و با توجه به نوع خصوصیات بافت درگیر، تظاهرات بالینی بیماری نیز متفاوت میشود.
نقش ماکروفاژ در سایر بیماری های عفونی
نقش ماکروفاژ در بیماری قلبی
ماکروفاژها سلولهای غالب در ایجاد ضایعات پیشرونده پلاک آترواسکلروز هستند. به کارگیری موضعی ماکروفاژها پس از شروع سکته قلبی حاد رخ میدهد. این ماکروفاژها برای از بین بردن بقایای سلولهای آپوپتوتیک و آماده شدن برای بازسازی بافت عمل میکنند.
نقش ماکروفاژ در عفونت HIV
ماکروفاژها همچنین در عفونت ویروسی نقص ایمنی انسانی (HIV) نقش دارند. مانند سلولهای T، ماکروفاژها نیز میتوانند به HIV آلوده شوند، و حتی به مخزنی برای تکثیر ویروس در حال حمله در بدن تبدیل شوند. ویروس HIV میتواند از طریق اتصال gp 120 به CD4 و گیرنده غشایی ثانویه CCR5 (گیرنده کموکاین) وارد ماکروفاژ شود. مونوسیتهای در گردش و ماکروفاژها به عنوان مخزنی برای ویروس عمل میکنند. ماکروفاژها بهتر از سلولهای CD4 + میتوانند در برابر عفونت توسط HIV - 1 مقاومت کنند، اگرچه حساسیت به عفونت HIV در زیرگروههای ماکروفاژی متفاوت است.

نقش ماکروفاژ در سرطان
ماکروفاژها میتوانند با رشد و تکثیر سلولهای تومور، ترویج رگزایی تومور و سرکوب سلولهای ایمنی ضد تومور، به رشد و پیشرفت تومور کمک کنند. این سلولها با جذب سلولهای تومور هایپوکسیک (گرسنه اکسیژن) و نکروزکننده تومور، التهاب مزمن را ایجاد میکنند. ترکیبات التهابی مانند فاکتور نکروز تومور آلفا آزاد شده توسط ماکروفاژها عامل هستهای سوییچ ژن کاپا B را فعال میکنند، سپس این عامل هستهای وارد هسته سلول توموری میشود و تولید پروتئینهای متوقف کننده آپوپتوز (مرگ سلولی) را متوقف کرده و باعث تکثیر و التهاب سلول میشوند.
تحقیقات در مدلهای آزمایشگاهی مختلف مطالعه نشان میدهند که ماکروفاژها گاهی اوقات میتوانند عملکردهای ضد توموری پیدا کنند. به عنوان مثال، ماکروفاژها ممکن است دارای فعالیت سیتوتوکسیک برای از بین بردن مستقیم سلولهای تومور باشند، همچنین همکاری سلولهای T و ماکروفاژها برای سرکوب تومورها مهم است. این همکاری نه تنها شامل تماس مستقیم سلول T و ماکروفاژ با ارائه آنتیژن است، بلکه شامل ترشح ترکیبات کافی سیتوکین است که فعالیت ضد توموری سلول T را افزایش میدهند.

نقش ماکروفاژ در چاقی
مشاهده شده است که افزایش تعداد ماکروفاژهای پیش التهاب در بافت چربی افراد چاق به عود عوارض چاقی از جمله مقاومت به انسولین و ابتلا به دیابت نوع 2 کمک میکنند. تعدیل وضعیت التهابی ماکروفاژهای بافت چربی به عنوان یک هدف درمانی ممکن برای درمان بیماریهای مرتبط با چاقی در نظر گرفته شده است. در یک فرد چاق برخی سلولهای چربی منفجر شده و دچار مرگ نکروز میشوند، که باعث تبدیل ماکروفاژهای ساکن M2 به فنوتیپ M1 میشوند. این یکی از دلایل حالت التهابی مزمن سیستمیک همراه با چاقی است.
نقش ماکروفاژ در بیماری التهابی روده
در ابتدا باید گفت ماکروفاژهای روده پاسخ التهابی را القا نمیکنند، ماکروفاژهای بافتی سیتوکینهای التهابی مختلفی مانند اینترلوکین ۱ و ۶ و همچنین فاکتور نکروز تومور آلفا آزاد میکنند اما ماکروفاژهای روده سیتوکینهای التهابی تولید یا ترشح نمیکنند. این تغییر مستقیماً توسط ماکروفاژهای محیط رودهای ایجاد میشود. سلولهای اپیتلیال اطراف روده، فاکتور رشد بتا را آزاد میکنند که باعث تغییر ماکروفاژ پیش التهابی به ماکروفاژ غیر التهابی میشود. حتی اگر پاسخ التهابی در ماکروفاژ های روده تنظیم نشده باشد، فاگوسیتوز هنوز انجام میشود.
نشان داده شده است که ماکروفاژ های روده در «بیماری التهابی روده» (IBD) مانند «بیماری کرون» (CD) و «کولیت اولسراتیو» (UC) نقش دارند. در یک روده سالم، ماکروفاژهای روده پاسخ التهابی روده را محدود میکنند، اما در یک حالت بیماری، تعداد و تنوع ماکروفاژ های روده تغییر میکنند، این حالت منجر به التهاب روده و علائم بیماری التهابی روده میشود. ماکروفاژهای روده برای حفظ هموستاز روده بسیار مهم هستند. وجود التهاب یا پاتوژن این هموستاز را دستکاری کرده و همزمان ماکروفاژ های روده را تغییر میدهد. هنوز مکانیسم تعیینشدهای برای تغییر ماکروفاژ های روده با جذب مونوسیتهای جدید یا تغییرات دیگر در ماکروفاژهای رودهای وجود ندارد.
مطالب مجله فرادرس را در جستجوی گوگل سریعتر ببینید














سلام ممنون استفاده کردیم لطفا منبع این تحقیق را هم بنویسید
با سلام خدمت شما؛
منابع این مطلب در انتها ذکر شده است.
از همراهی شما با مجله فرادرس سپاسگزاریم.
توضیحات شما ایراد داره…
ماکروفاژ ذاتا در خون وجود ندارد بلکه پس از دیاپدز مونوسیت و تغیر آن و فعال شن ژنهای تغییری ، به ماکروفاژو و دنریتیک تبدیل میشن
پس نه دندریتیک توی خون داریم نه ماکروفاژ
مشکل دوم اینکه شما لنف رو هم عرض با خون گرفتید که این هم اشتباهه
اینکه لنف از خون ناشی شده باشد دلیل بر خون بودن آن نیست
همانگونه که ادرار نیز از خون ناشی می شود ولی هم عرض با خون نیست
شاید شما فرض کنید که چون از خون ناشی و در خون مخلوط می شود ، می توان آن را هم عرض خون دانست اما بابد بگویم که ، اکسترا فلوید هم از خون ناشی و در خون مخلوط می شود ولی جزئی از آن نیست.
با تشکر
دکتر علی بابا
سلام و وقت بخیر؛
مطلب بازبینی و اصلاح شد.
از توجه، دقت و همراهی شما با مجله فرادرس سپاسگزاریم.
یعنی کتاب زیست شناسی که ما تو مدرسه میخونیم نصفش غلط هست
آخر نفهمیدیم چی درست چی غلط