خاطره نگاری چیست؟ – ویژگی ها و تکنیک های خاطره نویسی + نمونه

نخستین بار که دانستم «از دست دادن» برای انسان چه مفهومی دارد، پنج سال بیشتر نداشتم. با پدر و مادر خویش به بوستان رفته بودم و آن‌ها قبول زحمت فرموده و برای بنده یک عدد بادکنک بسیار عظیم الجثه که رنگی قرمز داشت را خریده بودند. برای لحظاتی چند دچار حواس‌پرتی شدم و بادکنک از دستانم به سوی آسمان رفت. دقایقی بعد تازه دانستم بادکنک از کفم رفته است. دیگر اختیار اشک‌های خویش را نداشتم. پدر و مادر گرامی‌ام بسیار اصرار کردند که بادکنکی به همان شکل را برای ابتیاع می‌فرمایند اما بنده فقط همان بادکنک مذکور خود را می‌خواستم که حالا در آسمان بود.

اولین بار که فهمیدم «از دست دادن» یعنی چه، پنج‌ساله بودم. با مامان و بابایم رفته بودیم پارک و برایم یک بادکنک خیلی بزرگ قرمز خریده بودن. برای لحظه‌هایی حواسم به بازی بچه‌ها پرت شد و بادکنک از دستم ول شد و به آسمون رفت. بعد از چند دقیقته تازه حواسم جمع شد و فهمیدم اون دیگه رفته. دیگه اشک‌هام بند نمی‌اومدن. پدر و مادرم بهم اصرار کردن که گریه نکنم چون یه بادکنک دیگه برام می‌خرن اما من فقط همون بادکنک خودمو می‌خواستم که دیگه تو آسمون بود.

اولین بار که با مفهوم «از دست دادن» آشنا شدم، پنج ساله بودم. با پدر و مادرم رفته بودیم پارک و برایم یک بادکنک بسیار بزرگ قرمزرنگ خریده بودند. یک لحظه حواسم به تماشای بازی بچه‌های دیگر پرت شد و بادکنک از دستم رها شد و به آسمان رفت. بعد از اینکه حواسم برگشت سر جایش تازه متوجه شدم که بادکنکم رفته توی آسمان، اشک‌هایم بند نمی‌آمد. پدر و مادرم خیلی اصرار کردند که یک بادکنک دیگر برایم می‌خرند دقیقاً همان شکل و همان رنگ اما من بادکنک خود را می‌خواستم که حالا دیگر توی آسمان بود.

اولین بار که با مفهوم از دست دادن آشنا شدم پنج ساله بودم! با پدر و مادرم به باغی در اصفهان رفته بودیم و آن‌ها برایم یک بادکنک قرمز بسیار بزرگ خریده بودند برای چند لحظه حواسم به بازی بچه‌ها پرت شد و در همان لحظه‌ها دستم شل شد و بادکنک از دستم خارج شد و به آسمان رفت بعد از اینکه متوجه شدم چه اتفاقی افتاده است، بسیار گریه کردم پدر و مادرم خیلی اصرار کردند که یک بادکنک دیگر را دقیقاً مانند قبلی برایم بخرند اما من فقط همان بادکنک قبلی خودم را می‌خواستم.

شروع خاطره بر اساس زمان، یکی از شیوه‌های مناسب برای خاطره نگاری است.

اگر بخواهیم یک خاطره بیشترین تأثیر را بر مخاطب بگذارد، تنها راه، شروع آن خاطره با ذکر رویداد اصلی آن خاطره است.

می‌توانیم برای بیان خاطره خود، از توصیف مکان وقوع آن خاطره شروع کنیم و اتفاقاً این روش یکی از شیوه‌های خوب برای شروه خاطره نگاری است.

یکی از روش‌های مناسب برای خاطره نگاری، شروع آن خاطره با رویداد اصلی آن خاطره است.

نیازی نیست که موضوع خاطره نگاری، موضوع خاص و برجسته‌ای باشد بلکه هر اتفاق رومزره‌ای می‌تواند یک موضوع برای نگارش یک خاطره باشد.

موضوعات پیش‌پاافتاده‌ که تقریباً هر روز در زندگی همه ما رخ می‌دهند، همیشه یکی از موضوعات جذاب برای خاطره نویسی هستند و مخاطب خوبی دارند.

مضامین روزمره و معمولی به هیچ‌وجه و تحت هیچ شرایطی برای نگارش خاطره مناسب نیستند زیرا شرط اصلی برای خاطره نگاری، خاص و برجسته بودن موضوع آن خاطره است.

شرط اصلی ثبت خاطره، بی‌مانند بودن موضوع آن خاطره یا شیوه روایت آن خاطره و همچنین رعایت تسلسل و توالی زمانی رویدادها و اتفاقات موجود در آن حادثه است.

موضوع مناسب / شروع بر اساس زمان یا مکان / صمیمت و ادبی بودن زبان / رعایت نکات نگارشی فارسی

موضوع مناسب / راوی یا زاویه دید / شروع مناسب / سادگی و صمیمت زبان / رعایت توالی حوادث / رعایت نکات املایی و نگارشی

شروع مناسب / رعایت تسلسل در روایت / زاویه دید مناسب / رعایت قواعد زبان فارسی معیار

رعایت قواعد املایی و نگارشی / توانایی مدیریت زبان بین سادگی و پیچیدگی / انتخاب موضوع مناسب

یک روز که خواب مانده بودم و فقط نیم ساعت زمان داشتم تا به محل کارم برسم، یک ماشین دربست گرفتم و در راه هم داشتم نکته‌برداری‌هایم برای جلسه همان روز را بازبینی می‌کردم. یکدفعه راننده کنار اتوبان ایستاد. از ماشین پیاده شد و کمی به طرف لاین داخلی اتوبان رفت. نگران و عصبی بودم و نمی‌دانستم چه می‌کند. بعد از چند دقیقه با یک بچه گربه به ماشین برگشت. گفت: «ببخشید. گفتم برش ندارم ماشینا می‌رن روش.» گربه را از دستش گرفتم و همه نگرانی‌ها و ناراحتی‌هایم در کسری از ثانیه از بین رفتند.

امسال یک روز در زنگ ورزش، معلم حلقه خود را درآورد و گذاشت روی سکو تا بیاید و با ما والیبال بازی کند. بعد از چند دقیقه، یک کلاغ بازیگوش، آمد و حلقه را با نوکش برداشت و رفت نشست روی شاخه یکی از درخت‌های مدرسه. هم نگران شده بودیم و هم در موقعیت خنده‌داری گیر کرده بودیم. بابای مدرسه سریع یک زرورق خوراکی را زیر همان درخت تکان داد و بعد گذاشتش روی زمین. کلاغ بیچاره گول خورد. آمد پایین، حلقه را انداخت و زرورق را برداشت و پرواز کرد و از مدرسه رفت بیرون.

همه متهمان، شاکیان و شهدان پرونده، در دادگاه حاضر بودند. قاضی قرار بود به بزرگ‌ترین و مهم‌ترین پرونده دوران کاری خود رسیدگی کند. البته این جلسه، جلسه آخر رسیدگی بود و باید در پایان آن، رأی خود را اعلام می‌کرد. نمی‌دانست تا چه حدی می‌تواند در برابر پیشنهاد رشوه سنگین در ازای اعلام رأی برائت متهمان مقاومت کند. از یک ماه پیش برای خرید خانه جدید به بن‌بست خورده بودند و باید خانه فعلی‌اشان را هم تخلیه می‌کردند. دو ساعت بعد، رأی خود را با صدای بلند اعلام کرد: همه متهمان مجرم شناخته شدند و ملزم به رد مال شاکیان و گذراندن حبس هستند.

در روزهای مانده به دفاع، اضطراب عجیبی را تجربه می‌کردم. درباره آن با استاد راهنمایم صحبت کرده بودم. یک روز از همان روزها با من تماش گرفت و گفت فردا ساعت ۸ در دانشگاه باشم و لازم است با هم به جایی برویم. فردا ساعت ۸ صبح با استادم به کتابخانه شخصی پدربزرگ او رفتیم. چیزی که می‌دیدم را باور نمی‌کردم. همان نسخه‌های خطی که برای بخش انتهایی پایان‌نامه‌ام می‌خواستم، درست روبه‌رویم بودند. انگار در بهشت پا گذاشته بودم.

تعداد بخش‌های روایت را در خاطره‌ نگاری دقیقاً مطابق خاطره گفتاری، حفظ می‌کنیم یعنی اگر کل روایت به صورت پکپارچه بیان شده است، آن را به همان صورت پکپارچه می‌نویسیم.

اگر در جایی از خاطره، برای تأکید بر بخشی از جمله و اثرگذارتر کردن روایت، جای اجزای جمله را با جای اصلی آن‌ها در فارسی معیار عوض کنیم، مشکلی به وجود نمی‌آید.

اگر برای رعایت قواعد زبان نوشتار، ناچار شدیم از موضوع اصلی خاطره گفتاری دور شویم، اشکالی رخ نمی‌دهد.

نیازی نیست در خاطره نگاری، تکیه‌کلام‌ها را جایگزین یا تکرارها را حذف کنیم چون این موارد باعث صمیمی شدن زبان می‌شوند.

روزهای امتحانات پایان ترم سال دوم کارشناسی بود. دی ماهی که در آن سال خیلی برف بارید. یک روز صبح زود از خانه بیرون زدم، سوار ماشین شدم و می‌خواستم آن را روشن کنم و راه بیفتم که مادرم بهم زنگ زد. جواب که دادم، گفت جزوه‌ام را روی جاکفشی جا گذاشته‌ام. لازمش داشتم، باید توی راه هم آن را مرور می کردم. برگشتم و برش داشتم. وقتی دوباره وارد ماشین شدم، صدای نحیف و ضعیفی از یک بچه‌ گربه را شنیدم. صدا خیلی ضعیف اما خیلی نزدیک بود. پیاده شدم، در کاپوت را باز کردم و دیدم بله، یک بچه گربه بسیار کوچک آن‌جا برای خودش جا خوش کرده تا گرم شود. از ماشین درش آوردم، بردمش خانه و به مامان گفتم برایش یک جای گرم درست کند. اگر مادرم آن لحظه تماس نگرفته بود، احتمالاً ماشین را روشن می‌کردم و آن گربه کوچک در موتور ماشین له می‌شد.

بیست و هشتم صفر بود. مثل هر سال، مادربزرگ مراسم شله‌زردپزی داشت. از شب قبل دایی‌ها، خاله‌ها و همه خانواده‌ها به خانه مادربزرگ می‌رفتیم و وسایل پخت شله‌زرد را آماده می‌کردیم. یکی زعفران را می‌سابید، یکی پوست بادام‌ها را می‌گرفت و خلال بادام درست می‌کرد، یکی دارچین را آسیاب می‌کرد و خلاصه همه در پخت آن نذری همکاری می‌کردند. مادر بزرگ از نصفه شب زیر دیگ را روشن می‌کرد تا صبح زود، شله‌زرد را در محله پخش کنند. ما بچه‌ها آخر شب خوابمان می‌برد و صبح بعد از آماده شدن شله‌زرد بیدار می‌شدیم. آن سال اما صبح زود با شنیدن صدای یک نوزاد بیدار شدیم. فهمیدیم دختردایی‌ام که دو روز پیش برای وضع حمل به بیمارستان رفته بود، دیشب با نوزادش به خانه مادربزرگ آمده تا نذری آن سال را از دست ندهد.

آفتاب مستقیم می‌زد توی چشم‌هایم. کف سرم داغ کرده بود و مغزم دیگر کار نمی‌کرد. ماشین دقیقاً در بدترین جای ممکن جوش آورده بود و خراب شده بود. اول زنگ زدم به بابا بعد به امدادخودرو. گفتند برای اینکه به آنجا برسند حداقل دو ساعت طول می‌کشد. چاره‌ای نداشتم. قبول کردم و حالا منتظر بودم برسند. از ماشین پیاده شدم بودم و کنار آن ایستاده بودم. هم توی ماشین خفه‌کننده بود هم بیرون از آن. تقریبا یک ساعت منتظر بودم که یک ماشین جلوی ماشینم نگه داشت. راننده‌اش که یک خانم جوان بود، از ماشین پیاده شد و به سمتم آمد. گفت از ماشین سر در می‌آورد و اجازه گرفت تا نگاهی به آن بیاندازد. نیم ساعت بعد، ماشین کاملاً صحیح و سالم شده بود. بعد از کمی صحبت، متوجه شدم که آن خانم یک تعمیرکار حرفه‌ای ماشین است که پانزده سال سابقه کار دارد. انگار معجزه بود که او در آن ساعت از روز در آن جاده بود.

سالگرد ازدواج دوستم دوم بهمن بود. مثل هر سال، همه دوستان خودش و همسرش را دعوت کرده بود اما امسال مراسم را یک هفته زودتر از روز سالگردشان برگزار کرد تا همسرش را شگفت‌زده کند. همه مهمان‌ها آمده بودند، ساعت هشت شب بود اما همسرش هنوز به خانه نیامده بود. دوستم هرچقدر با او تماس گرفت جواب نمی‌داد. همه ما نگران شده بودیم. برخی از مهمان‌ها با ابزار نگرانی و آرزوی سلامتی، کم‌کم مهمانی را ترک می‌کردند. در نهایت فقط من کنار دوستم ماندنم و تصمیم گرفتیم برویم و به پلیس گزارش بدهیم. تا ساعت دوازده منتظر ماندیم و دوستم به هر کسی که ممکن بود خبری از همسرش داشته باشد، زنگ زد. در نهایت تصمیم گرفتیم از خانه بیرون برویم تا گم شدن او را به پلیس گزارش بدهیم. همینکه در خانه را باز کردیم دیدیم که همسر او با یک دسته گل و یک جعبه هدیه، دم در خانه نشسته و خوابش برده است. ماجرا این بود که او از مهمانی و قصد دوستم خبردار شده بود و او هم می‌خواست دوستم را غافلگیر کند. دوستم از دست شوهرش حرص می‌خورد اما من فقط می‌توانستم به آن دو نفر و وضعیت موجود، بخندم.

سال سوم دبستان بودم که یک روز بعد از برگشتن از مدرسه به خانه، دیدم که خواهر بزرگم یک لاکپشت خریده و آن را به خانه آورده است. آن موجود کوچک سبز، اولین حیوان خانگی‌ای بود که من داشتم. آنقدر به او علاقه داشتم که حتی شب‌ها ظرف خانه او را کنار تخت خودم می‌گذاشتم و می‌خوابیدم. این رابطه دوستانه آنقدر عمیق شد که من دیگر زمانی برای درس خواندن نداشتم. یک روز که به خانه برگشتم، لاکی خانه نبود، نه توی ظرفش بود نه هیچ جای دیگر. با نگرانی از مادرم پرسیدم: «لاکی کجا رفته است؟» مادر گفت: «مجبور بودیم لاکی را به خانه مادربزرگ در شهرستان بفرستیم تا هم تو به درس‌هایت برسی و هم او بتواند در فضای باز و بزرگتری زندگی کند.» بسیار غمگین شدم اما این جدایی برای همه ما بهتر بود.

آخرین روز کلاس‌های ترم سوم دانشگاه بود. بعد از اینکه کلاس خودم تمام شد با یکی از دوستانم به کلاس عمومی او رفتیم تا بعد از آن با هم به تجریش برویم و خرید کنیم. کلاس تمام شد و ما با تاکسی به تجریش رفتیم و خرید کردیم و بسیار خوش گذراندیم. وقتی به خانه رسیدم ساعت چهار عصر بود. خیلی بی‌حال بودم اما فکر می‌کردم حتماً به خاطر خستگی گشتن زیاد است. دراز کشیده بودم که بعد از دقایقی، گلویم به شدت سوخت و ای سوزش تمام نمی‌شد. مدتی بعد بدنم کم‌کم داغ شد و تنم هم می‌سوخت. رفتم جلوی آینه و دیدم لکه‌های سرخی روی بدنم است. باورم نمی‌شد. مادرم گفته بود من در بچگی آبله‌مرغون گرفته‌ام اما حال من چیز دیگری می‌گفت. همان شب رفتیم بیمارستان و دکتر متخصص بیماری‌های عفونی تشخیص داد که این مریضی را گرفته‌ام. خلاصه کل امتحانات آن ترم را با زخم‌های آبله‌مرغون سپری کردم.

ساعت چهار و سی‌ و پنج دقیقه نیمه‌شب از خواب پریدم. کابوس دیده بودم. ساعت را دقیق یادم است چون از تخت بیرون آمدم و رفتم تا آشپزخانه که آب بخورم و همان زمان به ساعت دیواری توی هال نگاه کردم. وقتی برگشتم توی تخت تا سعی کنم بخوابم، فهمیدم ترتیب کتاب‌های روی میز کنار تختم جابه‌جا شده است. آن‌ها تقریبا به هم ریخته بودند. انگار کسی بخواهد در میان آن‌ها دنبال کتاب خاصی بگردد و چون آن‌ را پیدا نکرده، همه چیز را به هم ریخته است. کم‌کم همانطور که در اتاقم بودم، می‌دیدم که همه چیزهای دیگر به مرور به هم می‌ریزند و آشفته می‌شوند. طولی نکشید که فهمیدم در خواب هستم. در واقع من درون خوابم از خواب بیدار شده بودم.

دیروز ساعت پنج صبح از خواب برخاستم. تا ساعت پنج و نیم در حال حاضر شدن بودم و ساعت پنج و سی و پنج دقیقه دوستم مثل هر روز پیام داد که تا چند دقیقه دیگر به در خانه می‌رسد تا با هم به محل کار برویم. ساعت پنج و چهل دقیقه من سوار ماشین او شده‌ بودم و حرکت کردیم. ساعت ۶ به شرکت رسیدیم. پارک کردیم و بالا رفتیم. مثل روزهای گذشته، ما دو نفر اولین نفرهایی بودیم که وارد شرکت می‌شدیم. برق‌های واحد خودمان را روشن کردیم و سیستم‌های خود را نیز روشن کردیم و شروع به کار کردیم. تا ساعت نه صبح کم‌کم دیگر همکارهای واحد خودمان و دیگر واحدها رسیدند. ساعت ۱۱ صبح جلسه روزانه‌ بخش را برگزار کردیم و به مدیر، گزارش کارهای روزانه خود را ارائه کردیم. ساعت چهار عصر نیز با دوستم از شرکت خارج شدیم، سوار ماشین شدیم و به سمت خانه رفتیم.

  آن روز برفی برای تماشای برف و برف‌بازی می‌خواستیم به حیاط برویم. خواهرزاده سه‌ساله‌ام هم آن روز خانه ما بود. پدر و مادرش، برادر بزرگ‌تر او را به دکتر برده‌ بودند. مشکلی که داشتیم این بود که خواهرم دستکش خواهرزاده‌ام را با خودش برده بود و ما هم نمی‌توانستیم او را بدون دستشکش در آن هوای سرد بیرون ببریم. از طرف دیگر، آن بچه مدام بی‌قراری می‌کرد و می‌خواست زودتر به حیاط برویم. در یک لحظه یک فکر به سرم زد. یکی از جوراب‌های پشمی‌اش را برداشتم و دست‌هایش را با آن‌ها پوشاندم. همگی شاد و خوشحال با هم به حیاط رفتیم.

آن روز او تصمیمش را گرفته بود. می‌خواست مدادرنگی صورتی بغل‌دستی‌اش را از جعبه مدادرنگی‌های او بردارد. مدت‌ها بود این نقشه را کشیده بود. دقیقاً از یک هفته پیش که آن مداد را برای اولین بار در جعبه مدادرنگی‌های هم‌کلاسی‌اش دیده بود، دلش می‌خواست که آن را داشته باشد. بالاخره آن روز نقشه‌اش را عملی کرد. زنگ تفریح دوم بود، طبق معمول، ناظم همه بچه‌ها را از کلاس بیرون کرده بود اما او به بهانه برداشتن لیوانش وارد کلاس شد. خیلی سریع اما با استرس فراوان، به سراغ کیف بغل دستی‌اش رفت، آن مداد صورتی را برداشت، گذاشت توی جیبش و بدون لیوان از کلاس زد بیرون.

شاید آن روز بهترین روز زندگی او بوده است. کسی نمی‌دانست چگونه چنین روزی را توصیف کند. بعد از ماه‌ها تحمل بیماری و رنج‌های بسیار توانسته بود بر بیماری خود فائق بیاید اما این تنها یکی از وقایع شگفت‌انگیز آن روز بود. خواستار قدیمی او که مدت‌ها بود منتظر پاسخ مثبتی از سوی او بود، توانست او را خوشنود سازد و پاسخ مثبت او را دریافت کند. همان روز مراسم نکاح آن دو برگزار شد. همان مساءای که در سپیده آن، پاسخ آزمایش‌های خود را گرفته بود.

در تولد پنچاه سالگی‌اش بهترین هدیه زندگی‌اش را گرفت. نوه شش ساله‌اش که تازه پیش‌دبستانی را تمام کرده بود، روی یک کاغذ نقاشی که حاشیه‌اش را با رنگ‌های مختلف رنگ‌آمیزی کرده بود، با خط خودش نوشته بود: «تولدت مبارک باباجون مهربون!» وقتی آن هدیه را باز کرد، ذوق همراه با اشک‌هایش از چشم‌هایش بیرون می‌زد. نوه شیرین و عزیزش را در آغوش گرفت و با تمام نفسش او را بوسید. بعد بلند شد، او را توی هوا چرخاند و دوباره بوسیدش. انگار مزد تمام زندگی‌اش را یکجا گرفته بود و دیگر چیزی نمی‌توانست او را از لحظه‌ای که در حال تجربه آن بود، خوشحال‌تر کند.

او در دومین سال مهاجرت خود به مشکلی جدی برخورده بود. باید تا آخر این ماه، هزینه سه ماه اجاره خانه را به صاحب‌خانه‌اش پرداخت می‌کرد تا بتواند ویزای خود را تمدید کند اما نمی‌توانست، نشدنی بود. حتی به برگشت فکر می‌کرد اما نمی‌توانست برگردد. تازه کارش را از دست داده بود و هرچه‌قدر دنبال کار جدید گشته بود، اتفاقی نیافتاده بود. درست در آخرین روز از مهلت باقی‌مانده‌اش یک تماس از آخرین شرکتی که در آن درخواست کار داده بود،دریافت کرد. نه تنها او را برای کار پذیرفته بودند بلکه حاضر بودند هزینه تمدید ویزای او را هم پرداخت کنند.

از زمانی که یادم می‌آید خبرنگاری را دوست داشته‌ام. خبرنگاری جنایی هم یکی از بخش‌های مورد علاقه همیشگی‌ام بوده است اما آن روز که مثل چند روز گذشته‌اش در دادگاه خانواده منتظر سوژه‌های خبری جدید بود، یکی از تلخ‌ترین دیده‌های زندگی‌ام را تماشا کردم. زن و مردی با کودک دوساله خود برای پیگیری پرونده طلاق به دادگاه آمده بودند و هیچ‌کدام نمی‌خواستند حضانت آن بچه معصوم را بر عهده بگیرند. آنچه تا آن روز دیده بودم، دعوا بر سر خواستن حضانت بود اما آن روز با چشم‌ها و گوش‌های خودم دیدم و شنیدم که کسی آن بچه بی‌گناه را نمی‌خواست. از جلسه دادگاه بیرون رفتم و دیگر به آنجا برنگشتم.

این گروه معمولاً در زمستان با تعداد مشخصی از مسافرها در سنین مشخص، به جنوب سفر می‌کردند. آن سال هم برنامه مثل همیشه در جریان بود و همه مسافران برای بررسی بارها در فرودگاه بودند که ناگهان یک خانم مسن به آن‌ها اضافه شد. بقیه گروه و مسافران گمان می‌کردند که آن خانم به اشتباه به گروه آن‌ها نزدیک شده است اما وقتی پدرام، سرپرست گروه، به سمت او رفت و با او سلام و احوالپرسی کرد، همه نگران شدند. نمی‌دانستند بودن خانمی به آن سن و سال، آن‌ها را از برنامه سفرشان عقب می‌اندازد یا نه. وقتی از سفر برمی‌گشتند باورشان نمی‌شد که وجود همان خانم سن و سال دار باعث شده آن سفر از بهترین خاطره‌های زندگی همه آن‌ها بشود.

در بامداد روز سی‌ام آذر او کودک خود را به دنیا آورد. در آن روزگار خبری از دکتر و بیمارستان نبود. حتی در شهرهای بزرگ هم قابله‌ها مأمور به دنیا آوردن بچه‌ها بودند. او زایمان سختی داشت. از شب گذشته درد داشت اما زمان به دنیا آمدن بچه نرسیده بود. تمام شب را بیدار ماند. همه کسانی که در اتاق همراهش بودند، خوابشان برد اما او هنوز بیدار بود، با صدای بلند با خدا حرف می‌زد و می‌گفت حاضر است برای سلامت فرزندش، دردی بیشتر از آنچه تاکنون کشیده را هم تحمل کند اما فقط کودکش را زنده می‌خواهد و دوست دارد خودش هم زنده بماند و او را بزرگ کند. فردا شب وقتی در میانه‌های شب بالاخره صدای گریه نوزادش را شنید، توانست بعد از دو روز، بخوابد.